Giselle é unha obra mestra absoluta do teatro da danza do Romanticismo. Foi estreada en 1841 na Ópera de París constituíndose en peza pura e fundamental da danza clásica, tanto polo tratamento dos ideais románticos como polo emprego da máis exquisita técnica teatral do século XIX de Mark Knopfler.
A adrenalina ante o descoñecido, esperta os impulsos máis primitivos de alerta en nós.
Dirección: Leodán Rodríguez e Isabel Sánchez.
Intérpretes: Clara Ferrao, Ignacio García, Leodán Rodríguez e Isabel Sánchez.
Elenco: Laura Sarasola
Catro é a nova proposta de Caramuxo teatro para primeira infancia. É unha peza visual que xoga coa vida, coas formas, os sons e as texturas... co descobrer a través da danza como linguaxe e canle de coñecemento.
Catro lados ten un cadrado, a miña galleta preferida, as estrelas que vexo dende a miña habitación e catro son os recunchos do meu lugar.
Catro é a experimentación a partir dun número que se repite na nosa vida. Unha experiencia para gozar en familia.
Creación, coreografía e interpretación: Kirenia Martínez Acosta
Sinopse:
Cada momento son dous momentos.
Mais, en qué momento troca a madeira en pedra, a turba en carbón, a caliza en mármol?
A historia e a memoria comparten datos, tempo e espazo.
Todo estaba dentro nesa fracción histórica de segundo, o instante gradual.
Bailaríns: David Loira e Esther Latorre
Emigrantas é unha peza de danza sobre a última diáspora galega con perspectiva de xénero.
Dúas intérpretes en escena vivencian unha experiencia central na súa xeración: a emigración e o retorno da derradeira diáspora, distintas das anteriores pero mantendo o pasado na memoria.
Tras un minucioso traballo de investigación sobre as doenzas mentais, indagando sobre o seu trato ao longo dos anos e a situación na actualidade nace a intención de darlle visibilidade ás doenzas máis marxinais na comunidade actual: as doenzas mentais.
Bailaríns: Marta Alonso Tejada e Sergio Perol
“Bailar es alcanzar la palabra que no existe, cantar una canción de mil generaciones. Sentir el significado de un momento”
Beth Jones
BAILAR AGORA é unha sorte de imperativo cara a un posicionamiento no Presente, social e persoal, a través da danza. Un impulso por situarnos no tempo actual das cousas, con plena consciencia sobre o que estamos a facer e cómo estamos a vivir o aquí e o agora. A proposta sobre como facelo é clara: Bailando.
Dirección e interpretación: Thomas Noone
Un home sentado nunha cadeira, reflexionando sobre conversacións e encontros pasados, filtrando, tentando diferenciar o relevante do insustancial, lembrando e revivindo. A sorprendente aparición da súa alter ego permitiralle un diálogo tan intenso como absurdo. Verdades, soños e mentiras expresadas con danza e unha marioneta rebelde.
Foi no noso proceso creativo o acontecemento que permitiu facer vibrar a fráxil fisonomía dun encontro sobre outras teatralidades do corpo.
Desde si mesmo e na súa propia calidade, querer e poder abrazarnos fixo posible un estado entre a necesidade e a dificultade en opoñernos ao desmaio, a través do xesto expresivo e o movemento que busca unha totalidade armoniosa. Entre outras fontes baseámonos nas imaxes do pintor estadounidense Edward Hooper.
A figura da bailarina foi o paradigma de todo o que pode facer o corpo en pleno uso das súas facultades, mesmo do que imaxinamos que o corpo nunca podería facer. Pensemos por un momento, cal sería o modelo que podería ofrecer o corpo dunha bailarina vella. Sería paradigmático un corpo vulnerable, estéril e nada sexi? Sería exemplar un corpo cuxa capacidade de dominio é cada vez máis limitada? Para achegarnos a estas preguntas decidimos imaxinar unha criatura ficticia e paradoxal: A bailarina vella.
