Moria conta a historia de dúas refuxiadas e as súas familias ás que non lles queda máis remedio que fuxir dos seus respectivos países.
Moria é unha experiencia de teatro inmersivo. Unha forma de teatro envolvente no que o público se mergulla na trama mediante a proximidade ás actrices no interior dunha haima.
Unha posta en escena e unha formulación creativa que foi merecedor do Premio Max ao Mellor labor de produción en 2022.
Ficha artística
Dirección: Mario Vega
Cando o inexplicable se repite unha decátase de que a realidade foi tomada polo asombro. Desde ese asombro fálanos unha muller ao final da súa vida. De nai a fillo, de fillo a nai.
O alzhéimer, o esquecemento, o recordo e o amor.
Ficha artística
Dirección: Andrés Lima
Texto: Santiago Loza
Dramaturxia: Eduard Fernández, Andrés Lima e Santiago Loza
Produción: Checkin Prod. e Joseba Gil
Fotografías: Laura Ortega
Comunicación: Pepe Iglesias
Reparto: Eduard Fernández
Escenografía e vestiario: Beatriz San Juan
Christiane. Un bio-musical científico é a vida de Christiane Dosne Pasqualini, unha figura fundamental a nivel internacional na investigación da leucemia. Christiane mergúllanos na viaxe da súa protagonista, quen chega á Pampa Arxentina en 1942, bolseira, para sumarse á equipa do Premio Nobel, Bernardo Houssay. Francesa, criada en Canadá e Arxentina por adopción, Christiane foi a primeira muller que integrou a Academia Nacional do Medicamento.
Safo é un poema escénico, musical e visual que explora a figura da gran poeta de Lesbos. Enigmática e misteriosa, é unha autora venerada e respectada até hoxe, que compuxo máis de dez mil versos, dos que tan só nos chegaron escasos poemas completos e versos soltos. En contraste coa clamorosa ausencia da súa obra, a súa figura lendaria non fixo máis que crecer co tempo.
Un espectáculo de: Christina Rosenvinge, Marta Pazos, María Folguera (inspirado a partir de poemas de Safo) Cancións orixinais: Christina Rosenvinge Texto: María Folguera
Unha obra de teatro-documento que nos amosa como se desenvolveu a sublevación militar de 1936 e o inicio da Guerra Civil en Galicia. Este achegamento á nosa historia colectiva faise desde o persoal. Marta Pérez, co-dramaturga e actriz, trasládanos a experiencia do seu bisavó, Tirso Gómez Freijido, natural de Ribadavia e residente na Cañiza. Membro do Partido Socialista, republicano e presidente da Casa do Pobo da vila.
Texto: Marta Pérez e Ernesto Is
Dirección: Carlos Álvarez-Ossorio
Reparto: Nerea Brey, Marta Pérez, Rosa Puga Davila
“Era unha vez unha bela cidade chamada Hamelin. A cidade encheuse de ratas. Ata que alguén fixo soar unha fermosa música”. A versión áspera do conto é máis verosímil e parécese máis ao mundo no que vivimos. No noso mundo, os nenos son os primeiros que pagan. Pagan os vicios dos maiores, as mentiras dos maiores. Neste sentido, o Hamelin que non sabe protexer aos seus nenos é como moitas cidades do noso mundo.
Pablo, un antropólogo forense especializado en xacementos paleolíticos sofre un ictus que lle provoca unha amnesia severa. Asistimos a unha busca interior pola súa memoria para recuperar os seus recordos, en definitiva, a súa identidade.
Ficha artística
Idea e creación: Diego Lorca e Pako Merino
Dirección: Diego Lorca e Pako Merino
Dramaturxia: Diego Lorca
Reparto: Diego Lorca e Pako Merino
Composición musical e son: Jonatan Bernabeu e Tomomi Kubo
Deseño iluminación: Jordi Thomàs
Dirección técnica: Albert Anglada
Chega a Santiago a versión “en vivos y en directo” do podcast menos aclamado do momento, Mi año favorito, con Dani Rovira e Arturo González-Campos.
Unha viaxe, a través da comedia, polos acontecementos ocorridos nun ano que fora epecialmente destacado para cada cidade que visiten.
O humor e a ironía circulan comodamente neste texto que bebe moito da portentosa comedia británica. De maneira sutil e intrigante, a obra revela tras as risas e a actitude dos personaxes, unha crítica lúcida e humana do absurdas e crueis que poden chegar a ser as circunstancias e condicións da nosa existencia.
Os tres personaxes, Aston, Micke e Davies, tentarán coidarse e coidar a propiedade que habitan. Unha das preguntas formuladas é o papel da confianza nos demais: En quen se pode confiar?
Todos temos necesidade de sentirnos importantes. O relumbrón céganos. Non temos máis remedio que rirnos diso, porque é moi ridículo o ridículo que facemos.
Pero ademais, ese relumbrón fainos esquecer moi a miúdo cales son os nosos valores e cales eran nosas prioridades.
Moita pose e pouco pouso. En canto descoidámonos, os humanos nos deshumanizamos a forza de ver quen ten mellor prensa. Que pena e que risa damos!
Unha proposta para revisarnos, para rirnos de nós, para analizarnos.
Unha volta aos valores.
Un alto no camiño.
