Trátase de unir o título de Buero co cadro de Goya no que se inspirou: O soño da razón produce monstros. Pode haber algo, desgraciadamente, máis actual nestes momentos?. Contemplamos atónitos; avergoñados ante unha perda da razón; un desenfoque do pensamento; do pensamento racional; que fai da nosa sociedade un ser colectivo emboubado e soñoliento. Buero escribiuna no ano 1970.
O reencontro de dous amigos da infancia convértese nunha disputa permanente entre os seus egos, pretensións pasadas e frustracións presentes. A oportunidade de que afloren traumas, pensamentos e emocións acumulados durante anos.
Competencias, amores e odios nunha hora de humor escandaloso e absurdo. Volverse a ver remove todo o pasado e saca á luz as máis profundas manipulacións e miserias do seu vínculo. O que foi e xa non é, o que volve ser diferente.
Os artefactos da epopea funcionan como pretexto dramatúrgico á investigación histórica, etnográfica e performática, nun proceso de relectura en paralelo ás realidades contemporáneas.
O´Péndulo achega a historia colectiva desde o persoal, mergullándose nas vivencias do bisavó da propia autora; Tirso Gómez Freijido, un membro do Partido Socialista Gallego e republicano. Foi por esta razón pola que o capturaron e fusilaron xunto ás súas demais camaradas no golpe de estado do 18 de xullo de 1936; Xusto Moure, Jesús Pérez e Antonio Mouteira. Outro veciño da localidade, Benjamín Malvar, apareceu asasinado no monte. Xunto a eles capturouse tamén a María Gómez, a alcaldesa da Cañiza e a única muller que exerceu ese cargo en Galicia durante a Segunda República.
En agosto de 2014, a londiniense Anna Jordan, unha das dramaturgas e directoras escénicas europeas máis importantes dos últimos tempos, estreaba a súa obra Freak no prestixioso Festival de Edimburgo. Seis anos despois, esta peza de teatro social sobre a feminidade e a autoimagen, que bebe directamente do teatro social, converteuse nun texto de referencia internacional pola súa maneira de abordar a sexualidade, entre o humor e a desesperanza.
No mundo hai linguas de todo tipo e tamaño. Unhas máis falangueiras, outras máis longas, algunhas tan enormes que enchen a boca, outras tan morniñas que non dan dito nada, e algunhas tan afiadas que mesmo parece que aguilloan ao falar. E entre todas elas está a nosa, a galega. Con “A parábola do angazo” e desde o humor e a reflexión bótase unha ollada ao noso pasado, para poder ter outra perspectiva do presente e mesmo mirar de esguello o que haberá no futuro.
Este novo espectáculo teatral forma parte da andaina lingüística iniciada con “Bicos con lingua” e “Pelos na lingua”.
Espectáculo de conta contos no que dúas nenas, durante unha festa de pixamas, descobren un libro secreto cheo de historias fascinantes con mulleres como protagonistas.
Idade: de 4 a 11 anos.
Os históricos exploradores Magallanes e Elcano embárcanse na gran viaxe que dará a volta ao mundo na procura das illas Molucas. Unha aventura na que transitarán durante tres anos por caminños descoñecidos nos que lles agardan arestas, confusións e moitos misterios cos que rozarán a loucura. O proxecto teatral xorde a partir dos actos de celebración do V Centenario da Primeira Volta ao Mundo para conmemorar a estas figuras históricas e recrear os episodios da viaxe arredor do globo terráqueo.
Ponten Pie trae aos escenarios unha auténtica xoia visual para o público familiar na que se presenta o conflito interno de dous irmáns que rexeitan a súa condición de habitantes terrestres e desexan adaptarse a vivir baixo a auga, como a tribo asiática dos Bajau. O espectáculo transita polos derroteiros da imaxinación e a fantasía de ambos personaxes ata que cumpren o seu soño, conducindo entón ao público a un novo universo, o reino da auga, un lugar onde atoparnos a nós mesmos e entender as nosas orixes e o que verdadeiramente queremos ser.
Laura Gómez-Lacueva, Ingrid Magrinyá e Inma Nieto realizan un espléndido traballo actoral para narrar unha historia triste, a de un diagnóstico inesperado que bota polo chan a vida cotiá de dúas mulleres con personalidades moi diferentes pero que asoman ao mesmo abismo. O seu autor, Eusebio Calonge, trata da busca da alegría no medio desta viaxe sen retorno. A dirección corre a cargo de Paco de la Zaranda.
