XOGUETES ROTOS narra a historia dunha amizade entre Mario, un xoven que abandona a súa aldea, e Dorin, unha transexual do mundo do espectáculo. Mario traballa nun salón de peiteado pero Dorin lévao a enfrontarse aos seus soños de ser muller. Neste espello non que Mario reflíctese tamén ver un mundo de purpurina perigoso e revelador.
VITÓRIA é o retrato dunha denuncia. Unha peza de teatro autobiográfico que conta o proceso xudicial ao que se someteu a actriz Iria Pinheiro cando interpuxo unha denuncia por acoso sexual contra o director do programa de televisión no que traballaba. A peza reconstrúe a historia que vai desde 2017 a 2023, intercalando a documentación xudicial do proceso co xogo e a ironía característicos do cabaré.
Ficha artística
Autoría: Iria Pinheiro
UBASUTE é un termo xaponés que significa, literalmente, “abandono dunha persoa anciá” e refírese ao presunto costume de deixar nunha montaña ou nun lugar afastado un parente vello ou enfermo. Existen referencias dese costume na tradición oral de numerosas culturas, pero ningunha proba.
A nova proposta de Berrobambán conxuga xéneros e abre enigmas para colocar a atención na reflexión arredor do abandono.
Cando un ser querido nos deixa, o baleiro que queda énchenos dun silencio que, ás veces, nunca conseguimos facer desaparecer. Un silencio que se aferra ao corazón apagando para sempre parte da súa luz.
Territorio regueifa é un espectáculo de humor, música e improvisación, no que dous regueifeiros e unha regueifeira introdúcennos na arte da regueifa, as súas orixes, a súa evolución, e a súa vixencia na actualidade. O espectáculo combina a parte narrada coa recreación de distintas escenas teatrais, como a primeira regueifa da historia, a incorporación da muller no mundo da improvisación rimada, ou como sería un telexornal da Galega feito en verso.
TEATRO DE PAPEL é un espectáculo de circo contemporáneo que a través dunha bagaxe de marionetas extraordinarias, o clown e o teatro físico, busca reivindicar o poder da imaxinación.
TEATRO DE PAPEL é unha persoa na súa soidade, é unha festa sen festexo, un monodiálogo onde a imaxinación alixeira o peso da soidade para dar paso a un mundo poético e onírico.
É unha pausa, un erro dentro dun sistema acelerado. Un momento suspendido no tempo onde o mundo detense e a poesía danza.
Ficha artística
Autoría: Rauxa
tÁ é unha obra de danza-teatro onde o realismo máxico cobra vida nun bosque no cal se naturaliza o irreal ou estraño como algo común. Os seus dous personaxes; peculiares, divertidos e sensibles desenvolverán unha relación de amizade baseada no crecemento emocional a través do xogo. Ao final do espectáculo convidarase as nenas e aos nenos para penetrarse no bosque dunha forma moi especial… Bailando.
RIAZOR OSTIA é un poema escénico sobre o odio, a intolerancia e a resistencia. Cincuenta anos despois do asasinato de Pier Paolo Pasolini, a súa voz e o seu corpo seguen a interpelarnos, amosándonos feridas aínda abertas. Da súa man, a peza afonda no auxe do fascismo, da violencia e da memoria, atravesadas polas loitas e tensións que xorden arredor de temáticas sociais como a visibilidade LGTBIQ+, a xustiza, a educación, a relixión ou a política.
Gaia, unha nena moi inqueda, comparte con nós o xogo máis xogado da súa aldea mentras nos explica a tolemia que asolou o pequeno pobo a primeira vez que chegaron novos veciños.
Unha divertida comedia musical onde cantarás, bailarás e rirás a esgalla coa tía Maruxa e a súa gracia natural e con Don Rosmón .. eh.. digo... Don Ramón e … a súa arte de rosmar.
Ficha artística
Autoría, dirección e adaptación: Ártika Cía
Escenografía: Marcos Alonso, Sr. Saguillo, Genu Casal
Deseño son: Jonathan Caramés e Anxo Fernández
Dúas neuronas organizan unha Xunta Extraordinaria Neuronal para analizar o estado da materia gris galaica e estimular novas conexións galaico-simpáticas.
Cada punto da orde do día levará as neuronas asistentes a percorrer lugares comúns do consciente colectivo, no que a versión galega sempre é moito mellor.
Porque ser galego é un estado mental.
Neste novo espectáculo, Lucía Veiga e Marita Martínez exploran as realidades do galego valéndose do humor e de técnicas de improvisación.
