Canto pesan as herdanzas emocionais, esas que ninguén reclama, pero que adoecen a xeracións? Inés asiste ao velorio de Pilar, quen decide deixarlle a súa casa en herdanza sen tela coñecido nunca e sen avisar á súa neta. Xuntas descubrirán un pasado que descoñecían, abrindo vellas feridas familiares que se remontan á infancia de Pilar durante os últimos meses da Guerra Civil e á súa mocidade.
Quen non pensou algunha vez en voar...? Despegar os pés do chan e coma por arte de maxia, flotar na ingravidez do ar? Movidas pola curiosidade máis primaria e un anhelo profundo que transcende as limitacións humanas, as dúas personaxes desta historia buscan a fórmula para alcanzar o ceo. O ar promete unha liberdade que a terra descoñece. Por que non atreverse a soñar máis alto?
Voo é unha metáfora visual inspirada por un imaxinario común e revelador que emprega o teatro físico, a música, os obxectos, o humor e a danza como motor para alcanzar os soños.
Dous matrimonios, adultos e civilizados, atópanse para resolver un incidente protagonizado polos seus fillos pequenos: un deles partiulle dous dentes ao outro nunha pelexa no parque. Nada que uns pais civilizados non poidan resolver. Con este sinxelo argumento, Yasmina Reza compón unha sátira da sociedade contemporánea e fai unha disección, con moito sentido do humor, das relacións de parella, da educación, da competitividade... pero, sobre todo, do exceso de corrección política.
Autoría: Yasmina Reza
Dirección: Artur Trillo
Semellar sen imitar, figurar sen esquecer.
Escenario carnavalescos de vida, peso do parecer e implacable xuízo de aspectos.
Que muller eras ti?
Que muller es ti?
A apariencia coma posibilidade de futuro.
Tabú, é un quinteto de danza contemporánea que dibuxa cinco personaxes femininos con diferentes personalidades nun cadro de carnaval. Trátase dunha peza cunha forte presenza do rural galego dos anos 20, onde cinco bailaríns interpretan a cinco mulleres amosando o seu tabú nunha dinámica proposta para todos os públicos.
Moita xente, cando escoita a expresión “Os dous de sempre”, no primeiro que pensa é en Mofa e Befa. E a Castelao non lle parece mal. O duo cómico fundado hai trinta anos por Evaristo Calvo e Víctor Mosqueira son parte do fecundo río do humor galego que ten a súa fonte nos bufóns e no escarnio medievais, e ao que tamén pertence o humor de Castelao. Mofa e Befa fan parte da estirpe dos pallasos de circo, dos artistas do cinema mudo, dos canallas do cabaret. Agora decídense a encarnar dúas personaxes de papel, concibidas por un humorista gráfico: Os dous de sempre.
En 1880, o bispo de Ourense denuncia a Curros Enríquez por uns poemas do seu libro Aires da miña terra, un dos piares do Rexurdimento galego. A pesar da opinión contraria do fiscal, un xuíz dá curso á denuncia e o célebre escritor é procesado e condenado.
Sarabela Teatro representa en galego, O dragón de ouro, unha traxedia contemporánea performática con ton grotesco de Roland Schimmelpfenning, o autor alemán vivo máis representado a nivel internacional. Unha noite, nun edificio de varios pisos, nalgún lugar de Europa. Un mozo chinés sofre unha forte dor de moas na cociña dun restaurante asiático de comida rápida. Non ten permiso de residencia nin atopa a súa irmá desaparecida.
Como explicamos aquilo inexplicable na infancia? Evitamos falarlles da morte para lles protexer? A quen estamos a protexer?
NIK·EU 2.0 sigue, como xa é habitual, a filosofía de iXa centrada en desenvolver obras enfocadas nas artes do movemento pensadas para públicos non especialistas, buscando conectar co imaxinario colectivo e coa propia experiencia persoal do público asistente. A compañía amosa unha preocupación por levar a escena temáticas que xeren conciencia crítica e que conecten co humano, apostando por cuestións sociais de perspectivas de xénero e máis especificamente de contido LGTBIQA+, etc.
No exterior dunha sinistra casa, catro personaxes miran por unha fenda. É unha visión terrible, pavorosa. Intúense seres saídos dos peores pesadelos agochados entre as sombras. O nervio e o terror apodéranse do ambiente, as palabras atropélanse nas bocas. Será certo que aquel lugar está habitado por un monstro? Si, iso parece. Pero como é? Atréveste a vir con nós e mirar á terrible criatura á cara?
