Pensamientos de una bailarina que entendió el ritmo al mirar un cadáver
No ano 2016 fixen unha obra íntima que partía da observación do cadáver, unha peza coa que me acheguei ao proceso de descomposición do corpo. Esta obra chamouse Son unha obstinada célula do corazón e non deixarei de contraerme ata que me morra e foi froito de dous anos nos que estudei, escribín e confrontei o meu corpo vivo a un corpo (o seu corpo) sen vida. Fernando Gandasegui propúxome revisitarla para o Festival Domingo.

