Evento: Festival Terraceo: Ortiga + Grande Amore

Ortiga:

O máis importante que teño que dicir de Ortiga é que Rizo é un bo rapaz. Isto é esencial, porque na vida hai moito idiota e moito trapalleiro, que é como chamamos en Galicia aos cutres e aos gaioleiros. Pero non é o caso de Rizo, dicía. El é un millennial do seu tempo e da súa terra, pero tamén un pouco particular, que queda na súa casa sen wifi para arranxarse uns merenguitos, que non se instalou o WhatsApp, que vive no seu barrio de sempre, en Santiago de Compostela, xunto a un centro comercial en declive. Rizo, aí, coa súa honestidade e os seus pés no chan.

Ortiga, o seu proxecto musical, non é fácil de explicar se non creciches nas verbenas galegas. En Galicia hai moitas máis vacas que persoas, e case tantas orquestras como vacas. Aquí celébranse miles de festas anualmente; só o 15 de agosto hai un centenar de verbenas ao mesmo puto tempo. Nese caldo ferve Ortiga, que soa ao Caribe que trouxeron os nosos migrantes, pero tamén a isto que agora chamamos música urbana.

Grande Amore:

Non sei cantar e dáme igual. Non sei cantar, non sei bailar, non sei falar e dáme igual, berrea Grande Amore, entre unha infecciosa melodía de techno fuzz descerebrado, nunha das contundentes declaracións de intencións que arroxa o seu álbum de debut. Estamos ante un proxecto francamente sorprendente, cargado de personalidade, que desde a primeira escoita agárrache do pescozo e ponche contra as cordas, obrigándoche a amalo ou odialo. Grande Amore soa macarra e enternecedor, rabiosamente humorístico e, ao mesmo tempo, vulnerable e raiado na súa desesperación existencial, algo que plasma con mestría no seu primeiro tema, Esta pena que ás veces teño.