Álex é un neno que coma calquera neno de 8 anos encántalle correr, xogar, quedar con amigos/as, ir ao parque..., a súa paixón: o fútbol, pero un día Álex ten que deixalo todo, porque o seu corpo non responde, non camiña…e coma calquera neno, Álex enfádase, enfádase coa súa nai, coa súa irmá, co seu can, ata co fútbol, Álex enfádase co mundo e asáltanlle moitas preguntas, - porque a min?, porque non podo xogar?
Os Santos Inocentes, de Miguel Delibes, preséntasenos como un espello no que mirarnos.
Como sociedade.
Como individuos.
E como todos os espellos, devólvenos o reflexo do noso pasado para que podamos explicar o noso presente.
A imaxe á que nos enfronta é crúa, bela, salvaxe...pero sobre todo profundamente humana...
Cada mañá, Tic Tac, un antigo reloxo espertador, dá corda á súa entrañable colección de reloxos en cuxo interior se atesouran e resgardan momentos felices.
Repentinamente, verase ameazado ao recibir un tentador obsequio do ambicioso Wifi, un modernísimo teléfono, que detrás da súa inocente aparencia, oculta intereses perigosos que complicarán a súa existencia.
Esta é a historia da pequena CRISTINA, unha nena que ao nacer pensaron que era un neno. Si, un neno?
Ela nunca sentiu neno. Desde sempre sentiu nena e así llo fixo saber aos seus pais desde moi pequeniña.
CRIS, que así lle gusta que a chamen, é unha nena trans, risueña e intelixente, que loita polo seu dereito para ser a persoa que é e sente. Desexa ter un futuro repleto de liberdade e oportunidades, para poder crecer e desenvolverse, como calquera outra nena da súa idade.
Dunha cabeza que se pasea polas nubes podes esperar calquera cousa: un mandil que é unha torre, unha luva que é un coello que leva un despertajor, unha folla de papel que é nada e moito á vez.
Contos de nunca acabar, disparates, contos con ritmo, con veinto, contos que se comen, contos que se cantan... historias varias e variadas, contos curtos, contos longos, en prosa, en verso.
Imaxinación con moito humor, xogos de palabras e de mans? un estilo propio de estar sobre o escenario e comunicarse co público?
O Porco, o animal totémico dos cocidos e dos entroidos, toma os teatros para demostrar a sua superioridade sobre os seres humanos. O que presenta Excéntricas é un teatro de barracón, aquel que, na infancia, nos fascinaba e nos asustaba a partes iguais. Un farol mortizo, un chan de serrín, unha cortina vermella e, de súpeto, aparece o porco en elegante pose de equilibrista a sosterse sobre os pés, a finxirse un ser humano con tanta graza, que resulta imposible distinguilo.
Xunto con Hamlet, de Shakespeare, e El impromptu de Versalles, de Molière, El fingido verdadero constrúe unha fascinante triloxía sobre o teatro dentro do teatro no século XVII.
O teatro barroco insistiu na idea de que a vida é unha representación teatral cuxos papeis están escritos por Deus, e o noso talento como intérpretes será xulgado en función dos preceptos cristiáns.
A piques de dar o seu discurso de investidura, un recentemente elixido presidente de goberno enfróntase a un inesperado problema: un grotesco tic nervioso ameaza con arruinar tan solemne momento. Un psiquiatra acode para atendelo e iníciase unha divertida e incisiva batalla dialéctica entre os dous. Que esconde cada cal? Cales son as verdadeiras intencións dun e outro? Que feitos da nosa vida marcan o noso futuro e, sobre todo, a nosa vocación?
A temática, como punto de partida, virará en torno ao caos, as tentacións e o desarraigamento, facendo fincapé formalmente na utilización da linguaxe como simulacro, a autorrepresentación, as identidades ficticias e as relacións fantasmales xeradas polo desexo.
Dirección: Ana Vallés
Intérpretación: Celeste, Claudia Faci
Textos: Ana Vallés
Outros textos: Celeste, Claudia Faci
Coreografía: Celeste, Claudia Faci
Produción: Matarile
Eva contra Eva é unha obra inspirada no clásico Eva ao espido, de Joseph L. Mankiewicz. Dúas actrices, de xeracións distintas, deben interpretar a un mesmo personaxe. Nesta coincidencia chocan dúas maneiras de entender a vida e a profesión. A actriz máis nova loita por conseguir a oportunidade de darse a coñecer. A actriz maior esfórzase para que o paso dos anos non a faga desaparecer dos escenarios. Pero iso non as converte necesariamente en inimigas, senón que se trata de miradas complementarias que poden aprender a unha da outra, sen ningunha necesidade de destruírse.
