A exposición inclúe un diorama de 48 metros cadrados e divídese en tres zonas. A primeira delas, que ocupa 24 m², e correspóndese co Camiño Francés actual ao seu paso por Galicia. Nesta sección póñense tamén en valor distintos aspectos como a súa riqueza cultural, natural, patrimonial, etnográfica e gastronómica a través da representación de diferentes elementos como as pallozas de Pedrafita, a elaboración de queixo en Arzúa ou o icónico Monte do Gozo.
Todos os aspectos da súa vida, desde os máis íntimos e cotiáns ata os máis públicos, a través da súa obra, poderían englobarse baixo o termo Gesamtkunstwerk, a obra de arte total.
A mostra recupera, 31 anos despois e en formato de exposición, unha das obras máis emblemáticas e vangardistas de Xela Arias, realizada en colaboración co fotógrafo Xulio Gil. Está estruturada en 48 paneis que recollen outras tantas fotografías de Xulio Gil e textos de Xela Arias. O traballo dos autores partiu de 24 obras individuais iniciais (24 poesías de Xela Arias e 24 fotografías de Xulio Gil). Cada un dos artistas traballou a proposta do outro ata conseguir as outras dúas ducias de creacións que completan o proxecto.
Giambatista Piranesi (1720 - 1778) é considerado un dos grandes artistas da historia na modalidade de gravado denominada Aguafuerte, así como no xénero das Vedute (Vistas). "As súas obras pretendían cambiar a realidade e restaurar a grandeza pasada", así o explican desde a organización da mostra 'Piranesi- Vedute-vistas da Roma antiga-Cárceres' que acolle desde este martes a Sala de Exposicións do Colexio de Fonseca e que está impulsada desde a Fundación Museo de Artes do Gravado á Estampa Dixital (FMAG), situada no Concello de Ribeira.
Como cada dous anos, as persoas socias do MPG mostran o seu compromiso coa institución achegando a súa visión particular sobre diversos temas etnográficos e antropolóxicos.
Son 21 achegas que reflexionan sobre temas como a desaparición de actividades tradicionais ou as manifestacións da cultura inmaterial e material. Pero, por encima de todo, son olladas particulares que reflicten as inquietudes dos autores ao redor de infinidade de aspectos da cultura tradicional galega.
Fe, a nova exposición do Museo das Peregrinacións e de Santiago, ten como finalidade realizar unha retrospectiva que recolla o traballo do fotógrafo Tino Martínez entre 1971 e 2016. Centrada na serie de celebracións relixiosas populares de Galicia: as romarías.
A cámara do consagrado fotógrafo compostelán Tino Martínez capta como poucos aquilo que non se ve nestas festividades populares onde se mestura o relixioso e o profano, a devoción, a festividade e a fe, a principal motivación que funciona como nexo vertebrador desta nova mostra fotográfica do MDPS.
Visións inéditas é un proxecto realizado a partir de catro pezas audiovisuais, conformadas a modo de capítulos, que compoñen un documental a través do cal asomarse a algunhas das persoas, lugares e experiencias que axudan a definir e revalorizar o patrimonio natural e cultural galego. As pezas, ideadas especificamente para o proxecto, están dirixidas por Jaione Camborda, Xisela Franco, Lois Patiño e Alfonso Zarauza, quen representa unha boa mostra da vixencia e calidade do audiovisual galego contemporáneo.
Camiños é un proxecto que aborda o feito de camiñar, andar, pasear e a vivencia do camiño, do vagar, do itinerario e a peregrinación como fenómenos e experiencias artísticas.
Este arquivo está composto por tres conxuntos de fotografías e negativos que foron utilizados polo escritor para proxectos literarios e libros como Viaxe á Alcarria (1948) con fotos de Karl Wlasak e Novas escenas matritenses (1965-1966) con fotos de Madrid de Enrique Palazuelo, e as fotografías realizadas por Carles Fontseré para Nova York amarga. Este último libro non chegaría a publicarse aínda que o autor chegou a escribir cinco textos moi breves, cuxos manuscritos se conservan hoxe no arquivo da Fundación Camilo José Cela en Padrón.
A exposición está dedicada ao ourive Julio Lado Martínez, último e máximo expoñente dunha saga familiar dedicada á ourivaría con forte enraizamiento en Compostela desde o século XIX. Reúne unha selección de pezas realizadas por el ao longo da súa vida como mestre do cincelado e do repujado, técnicas centenarias en perigo de desaparición. Recreouse ademais un pequeno taller artesanal, con ferramentas tradicionais moi antigas.
