Teatro

O Gran Final é unha traxicomedia que basea a súa esencia no reencontro de dous pallasos os cales tiveron que separarse hai moitos anos como consecuencia do estalido dunha guerra civil. Esta guerra interrómpelles a última función xusto antes do seu gran acto final.

O conflito obrígaos a tomar camiños separados e non ter nunca máis contacto o un co outro.

É agora, despois de máis de 30 anos, infinitos pasos, unha loita diaria e constante pola supervivencia, e un corpo envellecido, cando se reencontran e deciden acabar o seu Gran Final.

Aura e Leo móvense, xogan e o día comeza. Non hai cor e eles cantan. Entón a cor aparece, trae  paxaros e estes, relatos. A necesidade para comer, o xogo.  Despois vén a calma e un tren chega co seu misterio: unha maleta.

O día pasa e a maleta finalmente é aberta. Trae unha sorpresa: un carrusel que vira mentres Aura e Leo contan o día transcorrido. Ela dórmese. El despídese cun bico, e o día termina.

Querela de Lope e as mulleres fala do tempo que altera o aspecto das cousas e converte todo en cinzas. Como, por exemplo, algúns dos valores que inevitablemente transmiten as obras de Lope. Posiblemente estaban moi adiantados para a época en que foron escritos, pero non podían deixar de estar enmarcados na orde social desa época, e agora están obsoletos.

O tempo é o que non deixará de pasar, e faranos revisar a mirada sobre a sociedade, sobre a muller e o home, sobre o teatro. E así nos mergullamos nesta viaxe e así chegamos a Querela de Lope e as mulleres.

A partir da novela de Louisa May Alcott, falaremos da muller que se esconde en Mujercitas, ou mellor devandito, das mulleres que se esconden detrás da peza. Nesta obra, veremos o proceso de escritura dunha das pezas con máis fama de todos os tempos, peza que influíu en mulleres como Gertrude Stein, Patti Smith, Simone de Beauvoir e Joyce Carol Dates, entre outras.

A chegada de Morgana altera a aparente serenidade coa que Merlín vive no bosque de Esmelle. A amante de Artur entra na casa Miranda en busca de respostas á súa infelicidade. En Morgana en Esmelle, Begoña Caamaño reflexiona ao redor da responsabilidade de asumir as consecuencias non desexadas de cada un dos nosos actos. Ademais, fala sobre a necesidade de adoptar compromisos incómodos. Unha novela que reescribe o mito cunha mirada contemporánea.

Deixando atrás os perigos do seu pobo natal a familia Cotton diríxese á cidade en busca de novas vidas e oportunidades. Entre os tellados e as luces da cidade, entre as teas, os fíos e as máquinas da fábrica, a nai e as súas dúas fillas vivirán novas aventuras e perigos descoñecidos. Pero esta vez non están soas e lanzaranse con forza ao desexo de ser felices.

Shock II créase baixo outro gran shock: o impacto do coronavirus, e aínda que estamos desorientados, paralizados polo medo e a incertidume, isto fainos enormemente vulnerables. Da nosa reflexión conxunta, da nosa coraxe para enfrontarnos a esta enfermidade, do noso sentido da fraternidade é de onde poderemos sacar a forza e a intelixencia  para saír desta gran crise coa esperanza de ser mellores.

Como resultado da investigación teatral sobre o histórico, o golpe de estado do Xeneral Pinochet sobre o Goberno de Salvador Allende, nace Shock (O cóndor e o puma). Un teatro-documental onde se representa a historia, pero para coñecela desde a emoción. Representar a nosa historia é a vontade de coñecernos a nós mesmos. A nosa sociedade de hoxe é o resultado do que construímos ou destruímos onte. O capitalismo imperante de hoxe fráguase durante moito tempo pero ten un impulso fundamental co fin da II Guerra Mundial, en parte grazas, ou a pesar, da Doctrtna do Shock.

Espectáculo da compañía de teatro PLATEA.

Barbarroja leva desaparecido 5 anos. A súa filla Sister Ping quere ir buscalo, para iso terase que enfrontar coa oposición da súa nai e de Jack, un pirata que non cre que as mulleres poidan ser capitás dun barco pirata. Unha obra con perspectiva de xénero escrita polo propio grupo e baseada na lenda do Pirata Barbarroja.

Unha compañía de teatro retirada volve aos escenarios para representar unha adaptación de Calígula de Camus. O director da obra, Jesús, soñou que se suicidaba e se reformulaba o sentido da súa existencia. A estrea do espectáculo converterase de súpeto no seu obxectivo vital, o absoluto, a lúa. Pero o seu apetito de unidade e orde non encaixa co mundo nin coa diversidade que existe na súa propia compañía de teatro...