Non é esaxerado afirmar que Twin Peaks foi o gran acontecemento cultural da TV de inicios dos noventa. Cada semana, millóns de persoas transportábanse a esta vila ficticia do estado de Washington, para comprobar con certa ansiedade como avanzaban as investigacións do axente do FBI Dale Cooper, tentando descubrir quen matou a Laura Palmer.
Dichtweefsel
Frans van de Staak
Países Baixos, 1999, 20 min, 16 mm, neerlandés.
Ongedaan gedaan
Frans van de Staak
Países Baixos, 1989, 76 min, 16 mm, neerlandés.
Moitas películas de Frans van de Staak articúlanse ao redor de situacións ou diálogos entre dous intérpretes. O seu cinema propón un catálogo de maneiras de filmar a diferenza e a comunicación entre dúas persoas.
Tien gedichten van Hubert Korneliszoon Poot
Frans van de Staak
Países Baixos, 1975, 32 min, 16 mm, neerlandés.
Windschaduw
Frans van de Staak
Países Baixos, 1986, 71 min, 16 mm, neerlandés.
Varias películas de Frans van de Staak parten da poesía como material verbal.
Tras a surrealista Cabeza borradora, Lynch adapta na súa segunda longa a biografía de Joseph Merrick, home con deformacións corporais moi acusadas que a finais do século XIX se viu obrigado a traballar no mundo da farándula ata que un benfeitor que o acolleu nos seus últimos anos de vida logrou que recibise tratamento e puidese dedicarse por un tempo breve á escritura. Película delicada e contida, é unha rara avis na filmografía do seu autor, habitualmente asociado a narrativas máis disruptivas e sensoriais. Gran papel de John Hurt como o “home elefante”.
Sonate
Frans van de Staak
Países Baixos, 1975, 5 min, 16 mm, neerlandés.
Het vertraagde vertrek
Frans van de Staak
Países Baixos, 1983, 107 min, 16 mm, neerlandés.
A relación dos intérpretes co espazo é unha das indagacións permanentes do cinema de van de Staak. “Onde estamos encerrados en realidade? Nun espazo? Cada un en si mesmo? Ou quizais na linguaxe, ben podería ser.”
O Museo de Belas Artes da Coruña volve convocar este ciclo de cine, tras a boa acollida no ano 2024. Baixo o lema “Museos de Cine”, e co obxectivo de redescubrir as salas dos museos, as galerías de arte, a actividade que alí se realiza e o papel dos seus protagonistas, para así, ao través da mirada do autor, coñecer a tremoia que se esconde tras estas grandes e/o pequenas institucións culturais.
Esta é a programación pormenorizada:
2 de abril: El gran Museo (Austria 2014) 94 min
23 de abril: The Square (Suecia 2017) 151 min.
A través do recordo de La Maradona —a líder dunha banda de delincuencia xuvenil viguesa dos anos 80—, Nuria Vil constrúe un universo poético no que mestura o imaxinario do cine quinqui coa historia obreira da cidade de Vigo para achegar ao presente algunhas referentes da literatura galega contemporánea e unha vindicación potente do colectivo LGBTIAQ+. Esta peza, dirixida por Alba Domínguez, xunta as imaxes en súper 8 do arquivo de Manoel da Costa que retratan o Vigo dos 80 coa ficción filmada nos arredores de Vigo, Nigrán e no histórico autobús Cometa de 1968 cedido por Vitrasa.
Yuriko decide ir visitar a filla, a quen deixou anos atrás na súa vila natal en Hokkaido cando se mudou a Toquio. Sawaki, un mozo funcionario, está baixo arresto domiciliario tras roubar nun ultramarinos mentres estaba bébedo. A pesar diso, decide acompañar a Yuriko nunha viaxe tras a que ningún dos dous espera ter onde volver. Shinji Sōmai, na que sería a súa última película, xoga coas nosas expectativas sobre estes personaxes mozos ao límite, mentres retrata maxestosamente a paisaxe de Hokkaido como brillante escenario.
Imaxe ©Be-WILD/TV Asahi/TOKYO FM
Catro documentais realizados en Galicia entre 1951 e 1974 polo Servizo de Extensión Agraria do Ministerio de Agricultura
Unha análise sobre temas actuais como a renda básica universal, a distribución do traballo ou a xestión do progreso tecnolóxico a través do testemuño tanto de pensadores (Zygmunt Bauman, José Mujica, Mariana Mazzucato, Serge Latouche…) como do cidadán do común.
