Proxección audiovisual

España, 2024

Sinopse: Inspirándose nas vistas do monte Fuji de Hokusai e nos cadros de Cézanne da montaña Sainte-Victoire, Pico Sacrotrata de revelar a maxia e o misterio que subxacen baixo a realidade.
 

Portabella propón a segunda parte dun dos seus títulos históricos, Informe general sobre algunas cuestiones de interés para una proyección pública, que en 1976 se asomaba ao comezo do proceso de transición política tras a morte de Franco. Este segundo “informe” realízase no marco dunha grave crise sistémica, de orde cultural, económico-financeira, política e enerxética. Pero sobre todo constata como xorde da crise un novo protagonismo cidadán, que consiste nin máis nin menos que nunha recuperación da política pola xente común.

Cara ao inicio de Zinzindurrunkarratz, Oskar Alegria alude á técnica xaponesa do kintsugi, que remenda pezas de cerámica con ouro, eloxio ás cicatrices do obxecto, para introducir a lóxica que percorrerá este diario filmado que pecha unha triloxía sobre a memoria. Facendo uso dunha vella cámara súper 8 de seu pai que xa non captura audio, recuperará algunhas das escenas da súa infancia e creará outras cun dispositivo que o obriga a producir imaxes xordas, complementándoas cunha gravadora que rexistra sons cegos.

En Mumbai, a rutina da enfermeira Prabha altérase cando recibe un agasallo inesperado do seu marido, do que está distanciada. A súa nova compañeira de cuarto, Anu, tenta en balde atopar un lugar na cidade para ter intimidade co mozo. Unha viaxe a unha vila costeira permítelles achar un espazo para que os seus desexos se manifesten.

É posible viaxar dúas veces ao mesmo recordo? O cineasta constrúe unha cabana de madeira nunha beira apartada do río preto da illa onde xogaba na súa infancia, hoxe asolagada pola construción dun encoro que deixou a terra invisible. As árbores da illa permanecen, con todo, aínda en pé, como mastros dun xoguete roto no medio da auga. O aire entre os troncos será o único espazo posible para revivir o pasado.

A correspondencia entre dous amantes separados por miles e miles de quilómetros serve á directora de La luz que imaginamos para compor unha fermosa homenaxe ao sistema educativo indio, un sistema con graves sinais de precariedade e desprotección. Ollo de Ouro ao Mellor Documental na Quincena de Realizadores de Cannes 2021.

O Duque de Richleau e o seu amigo Rex Van Ryn van reunirse co seu colega Simon, pero este leva sen dar sinais de vida ultimamente. Preocupados, deciden ir na súa busca e axiña descobren que foi aducido por unha secta satánica que se prepara para celebrar un escuro ritual. Richleau, que estudou esas artes no pasado, será o único capaz de se enfrontar ao crecente mal que os asexa.

Die Stille vor Bach é unha aproximación á música e ás disciplinas e oficios que a rodean a través da obra de Johann Sebastian Bach. Unha mirada sobre as fondas relacións dramatúrxicas que existen entre imaxe e música, de forma que non se concibe esta última coma un simple subliñado subsidiario da imaxe, senón como suxeito paritario do relato. Así que parte dunha estrutura musical previa. A banda sonora nútrese de obras de J. S.

Pont de Varsòvia está datada en 1989, o ano da caída do Muro de Berlín. Se o look predominante en Nocturno 29 era o da alta burguesía sesentista, en Pont de Varsòvia refulxen as imaxes da nova intelectualidade e da amnésica clase política progresista europea. Mais baixo a superficie relucente de eventos socioculturais espectaculares e de vida frívola na Europa feliz, ténsanse as memorias de fracturas e cataclismos persoais e históricos.

1974: O mesmo día da execución de Salvador Puig Antich, Pere Portabella roda El sopar, onde cinco presos políticos que cumpriron longas condenas intercambian as súas experiencias na prisión.

2018: Pere Portabella inclúe unhas adendas onde incorpora unha filmación a Oriol Arau, avogado de Puig Antich, rodada o 13 de novembro de 1974.