Poño meu pe desnudo no umbral
No traballo de Christian García Belo sempre hai algo que nos conduce á paisaxe. Por unha banda, a vocación pictórica que ten a súa escultura. Por outro, a súa maneira de arroxar sombra desde o debuxo, cultivando a dimensión oculta do espazo visual, excitando suavemente o resto de sentidos e en especial unha sorte de tactilidad que se enfronta ao plano a partir da experiencia temporal e a pátina do desgaste que a acompaña. É a súa maneira de convocar os espazos de fricción que lle preocuparon desde o inicio da súa traxectoria, sempre cun sentido moi performativo.

