Teatro

Berlín 1933. Esta é a historia de tres amigos: Martin e Elsa- unha parella de recén casados vinculados ao mundo do cine alemán da época-, e Leo, un actor de Tetro de ascenddencia xudía. Os tres comparten a vida alegre dos anos 30. O cine dos estudos UFA, o teatro e os cabaretes berlineses....pero con todo veráse truncado pola ascensión do nazismo ao poder. Durante catro períodos concretos ( 1933, 1938, 1941 e 1946 ) asistimos ao paso do tempo e ás súas consecuencias na vida destos tres personaxes.

Alberto San Juan e Jordi Évole uníronse para producir Celebrarei a miña morte, un espectáculo sobre eutanasia baseado na experiencia en primeira persoa do cirurxián Marcos Hourmann, condenado por asasinato por aplicar unha eutanasia. A curiosidade é que no escenario non atopamos un actor, senón os verdadeiro Marcos.

A tortoise, un can, two monsters e un picnic é un espectáculo interpretado por Victoria Pérez e Manu Fernández, unha sesión de contos en inglés-galego ambientada nun pícnic perfecto onde os obxectos cobrarán vida para axudar no entendemento das narracións, narracións que van ser sinxelas pero cargadas de intención e valores como a empatía, a solidariedade, a fidelidade e o amor.

Un espectáculo de Aporía Escénica e Inversa Teatro, creado dirixido e interpretado por Diana Mera e Marta Pérez. 

O programa de dinamización lingüística FalaRedes e o Fondo de proxectos culturais Xacobeo 2021 presentan, con motivo da semana do Día Internacional contra a Violencia de Xénero (25 de novembro) unha xira de cinco funcións da peza teatral 'Soa', da actriz Rogelia dos Outeiros.

Da man da compañía Teatro Avento Producións chega esta peza infantil e familiar finalista ao mellor espectáculo infantil nos XXIV Premios de Teatro María Casares 2020.

Sumándose á tendencia de amor polo culinario, a acción deste musical dirixido a público a partir de 3 anos de idade, desenvólvese na pastelaría de dona Remedios, onde Ana (Rocío Salgado) e Lito (Martín Maez) terán que chegar a un pacto para defender os seus intereses.

Lohengrín Teatro estará o domingo 1 de Novembro presentando un conta contos musical representando o acto “A Mirada Das Volvoretas”

É unha peza interactiva onde o obxectivo principal é conseguir que maiores e pequenos divírtanse xuntos en canto escoitan a historia de Oso Mauro, en busca dun abrazo moi grande e tenro. A peza está composta por distintas partes musicais e mímicas interactivas baixo as pautas do arxentino Luís Pescetti.

O día 13 será a quenda de Ai Teatro, baixo a dirección de Yago Cáceres e coa interpretación de Alba Banegas, Antonio Hernández, Son López, Carlos Lorenzo e Diego Morais interpretarán Todas Feren e Unha Mata. O galán don Daniel e o seu criado Pico, perseguidos polo correxedor tras fuxir da casa da moza Aurora, atopan no bosque únaa bruxa que os salva cos seus feitizos para viaxar polo tempo. Ao longo das súas viaxes temporais tentarán namorar a Aurora, que garda un secreto: é unha dama lectora cunha biblioteca enterrada no seu xardín.

Ada e Laura, unha parella que se fala sen escoitarse e unha distancia que se agranda sen pretendelo. Cada vez que me movo afástome máis e cada vez que me achego móvesche máis. Todos temos no peito un charco de auga salgada rodeada de carne. Todos sacamos a cabeza para gritar como a auga chéganos ao pescozo.

O teatro é ese lugar marabilloso que nos permite ver todo aquilo que non nos perdoamos e que está enmascarado en culpas, xuízos ou seica  soños. Que sucede cando a dor excédenos e queremos fuxir del? Desexamos sobrevivir a calquera prezo?

Mauthausen. A voz do meu avó quere transmitir o testemuño real dun protagonista da nosa historia recente, a partir dos recordos gravados directamente por el mesmo antes de morrer, aos que dá vida Inma González, a súa propia neta. Pero, por encima de todo, MAUTHAUSEN é un canto á vida, á fortaleza do ser humano, á solidariedade e ao humor como unha estratexia, literalmente, de supervivencia.
Un espectáculo unipersoal que xoga co humor, a narración oral, o clown, o contacontos e o monólogo multipersonaje popularizado por Darío Fo.