Teatro

Pilar e Claudio son unha moza parella a piques de contraer matrimonio. Pouco antes da data fixada prodúcese o encontro das súas respectivas familias. O pai dela (Eduardo) e a nai del (Antonina), ambos os viúvos, namóranse, e finalmente prodúcese unha dobre ligazón. Esta circunstancia dá lugar a numerosas e divertidas situacións de enredo e loita de sexos, das que sairán case sempre invictas as señoras. Carlos Llopis estreou esta obra en Madrid no ano 1946. No seu libreto se confesa. Homes espectadores da miña comedia.

Unha das obras mestras da literatura dramática castelá pero cunha temática e gran parte da súa estrutura rabiosamente actuais. A isto sumámoslle a modernidade dunha Melibea rebelde, insumisa e lúcida que nada ten que ver coas doutrinas do amor cortés ou os bos costumes feudais ou burguesas por ser dona do seu propio destino. Figura que nada ten que ver co que se nos mostrou durante séculos e forma parte da galería de personaxes femininos inesquecibles da literatura castelá.

Chegados aos 36, Lis Lúa mira cara ao seu desastroso pasado con tenrura: superados os seus problemas de autoestima por fin consegue o soño de ser actriz nunha serie de éxito e a vida sorrille. Deixou atrás  os seus medos e os seus complexos que a atormentaron desde pequena e creceu como larva que se converte en bolboreta. Pero unha mensaxe dunha hater adolescente no seu perfil de Instagram abre unha brecha moito máis profunda na súa recentemente lograda confianza e está a piques de tirar pola borda  as súas expectativas.

Tres historias entrelázanse para contar un crime nado da desesperación e do desamor. Tres personaxes interpretados por unha soa actriz no escenario, levan a cabo este corpo policial que incorpora a canción como ferramenta para narración.

A obra está dirixida por Óscar Romero Martínez coa colaboración de Segundo Durán Chiki como axudante de dirección.

Actuarán 22 membros, que contan coa colaboración de Teresa Bretal, de Confecciones Teresa, quen deseñou e realizou todo o vestiario adaptado á época na que transcorre o espectáculo, a Idade Media.

Óscar Romero explicou que a peza, de texto colectivo, “é a primeira comedia que o Grupo de Teatro pon en escena dende finais dos anos noventa e que é a primeira vez que afronta unha obra composta integramente en verso e a primeira vez que irán vestidos de época”.

A interacción co público, as espectaculares voces en directo, unha gran posta en escena e atractivas coreografías; ademais dunha presentación moi divertida cos nosos mestres de cerimonia, aseguran unha experiencia inesquecible. Poderán escoitar todos dos temas do Rey León 1, 2 e 3, algúns xamais cantados en España

De Simba a Kiara representa un produto familiar de referencia; e o mellor tributo do Rey León en España percorreu nos seus tres primeiros anos en xira máis de 300 cidades, superando os 600.000 espectadores e o recoñecemento de público e crítica.

‘Karelu’ fala da educación na familia, da violencia e da crise de valores das sociedades contemporáneas. O fillo de Martín ten un karelu no seu brazo dereito, unha marca que deixa a roupa na pel. Unha agresión. Martín recibe a visita do seu irmán, quen necesita aclarar con el o que pasou. A partir de aí comeza unha viaxe ao pasado onde xorden aspectos da súa vida familiar, de cando eran nenos e como foi a educación recibida.

A obra teatral “Rastros” de Roberto Vidal Bolaño (Santiago de Compostela, 31/07/1950-11/09/2002) estreouse na Casa da Cultura de Vilagarcía de Arousa o 19 de marzo de 1998 nunha representación que estivo a cargo da compañía Teatro do Aquí.

Tras 25 anos abordando textos do teatro clásico universal, Atalaia trata de provocar con Elektra.25 sensacións que non pode experimentar en ningún evento da vida cotiá. O coro é quen marca, durante a práctica totalidade da obra, o ritmo e o ton emocional, os cánticos étnicos e as coreografías adquiren unha potencia por encima dos propios personaxes. 

O POZO DAS SEÑORAS

É un feixe de historias de recollida, tradicionais e de autor xunto con coplas tradicionais, romances e composicións propias.

Con esta proposta queremos achegarnos ás mulleres do noso imaxinario, da nosa vida: lavandeiras da noite, lavandeiras de oficio e de sacrificio, pieiras que coidan dos lobos e bruxas cos dentes de ferro...

Cun marcado compoñente de xénero este espectáculo leva rodando dende 2017 por teatros, auditorios, casas da cultura, lavadoiros, fontes de todo o país.

E grazas a vós non paramos de recoller alegrías!