Espectáculo

Aparato radicalé un monólogo polifónico, ramificado, exuberante, reiterativo, divisible e sésil. A súa protagonista é unha muller, que non é un individuo; é unha multitude, un enxame. Esta non é unha obra animal, é unha obra vexetal. Baseándonos no pensamento revolucionario de filósofos das plantas como Michael Marder e neurobiólogos vexetais como Stefano Mancuso, a exploración consiste en sondar os modos en que novos conceptos como a intelixencia vexetal, a alma vexetativa ou a comunicación vexetal poden transformar a nosa práctica creativa.

O proxectoé de carácter biográfico e ten como eixe vertebral a liberación do loro que leva vivindo na familia da autora desde hai máis de 30 anos. Este loro estivo sempre vivindo desde a súa gaiola encerrado e converténdose en testemuña da memoria familiar. A través da liberación do loro, Carolina Fernández pretende facer unha radiografía da historia familiar e un acto de liberación persoal das dinámicas familiares que nos impiden desenvolvernos.

Retahilando do ciclo Domingos no Principal.

Sinopse: A tecedeira que tece o mundo chámase Sis Sas e é moi moi vella. Ela tece e tece, todo o tempo tece o tempo. Nacen as persoas, tecidos de historias. Unha vida... un tecer o tempo. Tempo para fiar, enfiar, coser e cantar. Historias dun tempo pasado, obxectos que son contos, cancións con aromas de países mediterráneos. En Retahilando todo recorda, pero nada é exactamente como un soño.

Premio ao Mellor Espectáculo Infantil na Feira de Teatro de Ciudad Rodrigo 2016.

O 18 de xullo de 1936 La Argentina acudía en Donostia-San Sebastián a unha exhibición de danzas vascas organizada na súa honra polo Padre Donostia (José Gonzalo Zulaika), falecendo repentinamente catro horas despois, ao enterarse do alzamento das tropas franquistas e o inminente inicio da Guerra Civil. A morte de La Argentina resulta significativa por canto fora a primeira artista condecorada polo Goberno Provisional da Segunda República Española. Dita condecoración convertíaa dalgún xeito na súa representante cultural, nunha alegoría personificada.

Traja Harrel no seu traballo como coreógrafo, embarcouse nun proxecto a longo prazo: a investigación e produción de pezas de danza relacionadas co traballo de Tatsumi Hijikata, fundador da danza butoh. En The Return Of La Argentina, Harrell aborda a estética de Hijikata e o traballo de  Kazuo Ohno, pioneiro da danza butoh. En The Return Of La Argentina, Harrell aventúrase nun novo ámbito da performatividade cun solo que recorre á memoria e á invención. Harrell ofreceunos a súa interpretación do traballo de Ohno, Admiring La Argentina.

Entre [hu] ecos é o encontro dunha voz múltiple a partir deses impulsos que nos levan a espertar e reaccionar. Que é o que me leva cada día a poñer un pé diante do outro? Que é o que me move e me conmove? Que é o que me incita (e tamén me impide) soñar? A partires de relatos recollidos para esta reunión, Entre [hu] ecos é a invocación dunha voz múltiple que quere ser un berro, unha calma, un sosego, unha liberación, o festexo dun sentir, dun respirar, dun palpitar, xuntos.

As nenas e nenos como eses “expertos”, reciben as súas frases a través de auriculares, repetindo o que escoitan polos micrófonos, sen ensaios previos.

Un bandido que pasou á historia atravesa o deserto ao lombo do cabalo, en cada parada un asalto e uns versos, papeis con frases en rima que narran a súa experiencia e insultan a quen os lea. 1875, Black Bart é o seu alcume, o bandido cabaleiro. Outro home do oeste emprende unha viaxe imposible. Remata na Patagonia arxentina, rodeado por un horizonte infinito, esperando que alguén o atope. As travesías son agora un recordo, o movemento é pasado, silencio/silencio/silencio e un bosque que lle fala. Butch Cassidy, o bandido carniceiro.

Un artista e o seu colaborador traballan no estudo deste último levando a cabo diferentes proxectos artísticos. O que parece ser o encontro informal entre dous amigos convértese paulatinamente nunha intensa xornada creativa. A obra ten lugar sobre unha mesa de ping-pong desordenada que o artista e o seu colaborador utilizan como mesa de traballo. Alí tamén se proxecta o escritorio dun ordenador.

Juan Domínguez quere suspender eventos e crear un intervalo de tempo no que integrar o seu pasado no seu futuro. Esta obra é unha formulación das súas visións e o seu desexo de atoparse co descoñecido a través da linguaxe. Domínguez non traballaba só desde hai 14 anos. Naquel entón, a coreografía do seu traballo propoñíase cun texto en cartóns que o público lía. Agora, vai falar de si mesmo xerando un autorretrato no que cita a algúns dos seus amigos e a si mesmo.