Espectáculo

Juan Domínguez quere suspender eventos e crear un intervalo de tempo no que integrar o seu pasado no seu futuro. Esta obra é unha formulación das súas visións e o seu desexo de atoparse co descoñecido a través da linguaxe. Domínguez non traballaba só desde hai 14 anos. Naquel entón, a coreografía do seu traballo propoñíase cun texto en cartóns que o público lía. Agora, vai falar de si mesmo xerando un autorretrato no que cita a algúns dos seus amigos e a si mesmo.

Descubrir o escuros en poñelo ao descuberto e dobrar onde o interior chega a ser exterior. Aparición ou desaparición? O que une as cousas entre si é a insignificancia da súa oposición e como todos os opostos enfrontados, non hai nada que reconciliar. É simplemente unha cuestión de iluminación. Cando a luz se move, unha superficie é revelada. Cando un buraco se move, unha superficie é inventada. Así que non preguntes que é o que deberías ver, senón onde esta o teu lugar.

Alejandra Pombo

Yo en el futuro​ na súa versión orixinal estreouse en Bruxelas no 2009. Despois fíxoo en Bos Aires e, a partir de alí, durante os dous anos seguintes, presentouse en diferentes festivais e teatros do mundo. A obra recupera unha vella tradición dos cines arxentinos nos anos 50, cando algúns números teatrais precedían á proxección dunha película. Os protagonistas da obra, nenos naquela época, quedaron impresionados e influenciados polos números en vivo que alí presenciaron. Estes nenos filmaron unha serie de películas caseiras experimentais para ver no futuro.

Un “horion” en francés antigo é un golpe violento na cabeza ou os ombreiros. Esta peza trata de golpes: o dueto creado por Malika Djardi foi composto como un álbum musical con diferentes pezas. Neste álbum os instrumentos son substituídos por movementos, accións, expresións, disfraces ou obxectos: os bailaríns son como monicreques, oscilan entre homes primitivos e techno-sapiens xogando con referencias culturais para producir coreografías poéticas e rítmicas. Son golpes literais, pero son tamén descargas rítmicas, enerxéticas ou poéticas.

Denominada como unha peza de auto-teatro,The Quiet Volume ocupará o espazo da Biblioteca da Cidade da Cultura a través de auriculares. O “libro silencioso” é unha performance bisbada, auto-xerada e automática para dúas persoas na sala de lectura dunha biblioteca. A peza explora a tensión que caracteriza e irmanda ás bibliotecas en todo o mundo: ese estado, mestura de silencio e lectura concentrada, no que as persoas se mergullan cando len un libro, cada un de forma íntima pero nun lugar público.

A teoría dos seis graosde separación defende que calquera persoa no planeta está a seis ou menos unións de distancia de calquera outra persoa. Trinta historias, grandes ou pequenas, insólitas ou comúns, filosóficas, científicas ou anecdóticas que, a primeira vista, pouco ou nada teñen en común. BERLIN falou coas persoas que están detrás destas historias e, recollidas en forma de monólogos filmados, as reuniron nunha inmensa mesa redonda, que podería ser un barco á deriva, ou unha nave espacial. O público é convidado a un tête à tête con estes protagonistas.

Unha estación de tren. Catro escritores observan o lugar desde diferentes puntos de vista. Nos seus ordenadores portátiles escriben en vivo o que ven na estación. E tamén escriben sobre outras cousas, ás veces persoais, ás veces inventadas, ás veces históricas. Todo o que van escribindo proxéctase en pantallas de vídeo. Os espectadores e os transeúntes ocasionais da estación de tren comezan ser parte da narración dos escritores. Cando miran as pantallas notan que se están a converter en personaxes dunha ficción escrita no momento.

Elenco: Ana Vallés

Concerto a capella que os nenos e nenas escoitan tombados. A soprano xaponesa Makiko verte o seu amor e respecto a través da súa voz que filtra na nosa alma a través da pel.

Un dos rostros máis coñecidos da poesía galega nun novo e atractivo xeito de comunicar os seus versos facéndoos dialogar coa linguaxe audiovisual e as novas tecnoloxías. Unha moderna posta en escena, capaz de conectar con públicos pouco versados no xénero poético. Un recitado de textos acompañado de proxección de breves vídeopoemas e bases musicais.

Público: mocidade e adultos, máis de 14 anos

Duración: 50 minutos

Lugar: Auditorio Neira Vilas (BdG)

Prazas: 120