Un espazo escénico... un piano... un pianista e un personaxe excéntrico... Un clown, Músico Showman Non o sabemos moi ben... El tampouco. Un concerto absurdo, tolo, cada nota unha bobada; cada acorde un mundo de xogo para explorar xunto ao público. Unha fusión das linguaxes do clown e a música onde a improvisación e a interaccion co publico son fundamentais na construccion dun espazo de xogo imprevisible, así da nada, do puro presente, aos poucos, piano piano...
Technocracia aborda a festa como lugar de comuñón, como mecanismo de reprogramación mental, de ruptura co cotiá, de hedonismo físico e emocional, e tamén como unha metodoloxía de creación a partir do corpo en movemento e a masa, onde expandir a nosa experiencia escénica ao incluír ao publico como parte esencial da peza, a través das accións que se xeren. Trátase de deixar de crear ficcións para deixarnos crear polos feitos, tentando preservar a nosa calor interna, a nosa frescura e bondade humana contra a tiranía da orde.
Bailar é un acto de #resistencia.
HARA é unha palabra xaponesa ( kanji) que significa ventre, corazón, mente. Na cultura xaponesa indica o centro vital, o lugar de onde sae toda a enerxía básica e o principio da vida. Este lugar sitúase no centro do corpo, no baixo ventre. En Xapón, o suicidio leva a cabo cortándose o ventre, facéndose o Harakiri, así cortando a enerxía vital do corpo, do corazón, da mente e, en definitiva do ser mesmo.
Salvador é un proxecto escénico da Cía. Borja Fernández para un actor/músico (Borja Fernández) e unha vídeo jockey/ manipuladora de obxectos (Laura Iturralde), sobre os movementos migratorios, as desaparicións e os encontros.
CUBO é un espectáculo de teatro de movemento para público familiar destinado a maiores de 3 anos.
En escena, un cubo de 2m de lado onde habitan dous personaxes.
Xogan, cantan, rin, pelexan e berran .
Un día decátanse que queren ir máis lonxe e descubrir o munod enteiro.
Cubo fala do confinamento, da amizade, das separacións e da aventura de medrar.
Antonio J. Igrexas (Dwomo, Lle Grand Mércores, Os toureiros mortos) e Gilbertástico tomaron por costume, hai xa 9 anos, de interpretar só entre dúas persoas uno dos musicais máis exitosos da historia recente: Xesucristo Superstar, o clásico de Andrew Lloyd Webber e Tim Rice, pero na versión que no ano 72 apareceu en España e na que cantaban Camilo Sesto (Jesús) Teddy Bautista (Judas) ou Ángela Carrasco (María Magdalena).
Desconcerto é un espectáculo cómico sobre a música culta e para todos os públicos de Culturactiva Producións, posto en escena por Féliz Rodríguez e Fran Rei e dirixido por Marcos Orsi.
Pierrot e Marcel teñen corpos de fantasía, corpos de estrelas. Musculosos, elegantes, hábiles, multifacéticos e moi conscientes de todas as as súas incribles calidades, lánzanse nunha gran demostración dos seus talentos. E Deus sabe que teñen moitos! Talento en estado puro, o mellor da acrobacia, a esencia do mimo, a beleza da danza; resumindo, a poesía bruta dos anos gloriosos do music- hall. Unha hora de risas, sen palabras e sen parada. Un dos espectáculos máis divertidos dos últimos anos, que ten tamén unha versión de rúa chamada Slips Experience?.
Espectáculo no que a poeta galega combina o recital en directo con pezas de audio e proxección de videopoesía, incluíndo dúas producións recentes non presentadas ata o de agora en Galicia.
Espectáculo de danza-circo 360º de medio formato, onde dous personaxes crean mundos de fantasía.
Xogo e imaxinación, acrobacia aérea e voz cantada en directo, son os ingredientes dun espectáculo onde a maxia xorde do uso creativo dos elementos e a destreza comunicativa de interprételas co espectador.
