Escenas do Cambio: Poescénicas
Idioma dá tinta. Yolanda Castaño
O que separa a poesía galega escrita hoxe por mulleres e a sociedade é con frecuencia unha placa transparente, un vidro que tanto afasta como deixa ver.
Como facer que os libros non queden dentro das súas vitrinas, mercadoría inmaculada? Como combater a espectacularización da cultura escrita, logrando que todo un idioma de tinta bote a falar desde o escaparate?
Hai para a poesía galega escrita hoxe por mulleres un teito ou é apenas un muro de cristal?
Cortar, refogar, afogar. Silvia Penas

