Concerto

DESCONCERTO é un espectáculo cómico sobre a música culta  a cargo de Félix Rodríguez e Fran Rei e dirixido por Marcos Orsi.

Os nosos protagonistas aparecen, por accidente, no escenario dun concerto de música culta. Coa orquestra a piques de comezar o repertorio e o público preparado para gozar co recital, ven no deber de facerse pasar por reputados músicos para saír da situación. Curiosamente, a partir deste aloucado punto de partida, o espectáculo vai avanzando e o programa previsto vaise executando, non sen diversos reveses cómicos.

Apoiándose na recuperación da figura do home orquestra, Cé Orquestra Pantasma convértese na fórmula perfecta para escapar do mundo por uns intres, deixándose levar, entregándose por completo á festa, porque iso é o que son os seus espectáculos, unha gran festa chea de forza, ritmo e fantasía na
que o público deixa de ser espectador para converterse en protagonista.

Grupo de música extremo festeiro de repertorio taquicárdico, que vai das melodias balcánicas a coñecidas pezas da música clásica e do cine, pasando pola música tradicional galega e latina, aportándolle sempre o espírito necesario para o baile e a festa. 

A banda está integrada por instrumentos de vento-metal e percusións varias. A formación principal a compoñen: trompeta, clarinete, saxo alto, saxo tenor, trompa, trombón, tuba, caixa re-adornada, timbais e bombo-platos. 

Fran Amil fala e canta cancións dos monstros que habitan
nos dous discos de Chuches Amil: Un conto ao
revés, editado no ano 2015, e Monstros, con ou sen
consentimento, editado no ano 2018.

Música lixeira e cantareira que axita os pes e os corpos da cativada, e
sorprenden a máis dun pai e dunha nai chimpando
ritmicamente e bailando arredor da súa prole. Unha
música contaxiosa e festiva que fai desfrutar do
presente e presenta unha ledicia compartible.

Pasarrúas tradicional do grupo Carapaus.

Caamaño&Ameixeiras é un dúo ligado á música e ao baile de raíz. Formado por Sabela Caamaño (acordeón cromático) e Antía Ameixeiras (violín e voz) en 2018, este dúo acumula, na súa curta pero intensa traxectoria, un gran número de concertos, tanto dentro da xeografía galega, o seu lugar de orixe, como fóra dela e no ámbito internacional.

Este xoves 7 de Xullo ás 21H os primeiros concertos dos Solpores na Rebullón. Por cuestións de saúde dun dos integrantes da banda, KOTB non poderán actuar.

Pero xa temos a unha banda que partillara palco con Lamprea explosiva. Zunzún, cun estilo dificil de etiquetar, plantexan pequenas estruturas a explorar o ritmo e a repetición, até que a forza da desorde as leva por diante.

Lamprea Explosiva co seu punk de melodías breves, teñen pequenas cancións pra levar no peto interior da chaqueta.

Estas dúas bandas abriran este ciclo de concertos de veran.

THE SOUL JACKET é a mellor banda de rock americano feito en España que houbo nunca. Así o demostran os seus 6 discos ata a data. En 2022 presentan KICKRADIO que pretende ser un percorrido por todas as influencias posibles e imaxinables que percorre por un imaxinario dial todos as posibles cores e tesituras da música americana patentes no cóctel explosivo da banda viguesa. Percorrendo nun destartalado vehículo de punta a punta a xeografía estadounidense vai cambiando de día coma se moitas almas convivisen dentro de THE SOUL JACKET. Unha auténtica e histórica tolemia.

Desde a súa cidade natal Madrid, POL 3.14 construíu unha carreira solista como cantante desde 2010. Con influencia da comunidade, cultura e sons da súa contorna, POL 3.14 aspira a compoñer temas que lle falen á audiencia a través do seu vasto repertorio musical. O seu estilo único é sinónimo dunha diversa colección de melodías e composicións, que xa se están gañando o aplauso do público e a crítica.

Insistimos en meter a Soto Asa no saco da escena urbana de aquí por asinar cancións xunto ao pope Yung Beef ou a internationally Bad Gyal e publicar o seu traballo na Vendicion. Pero no mundo fluorescente do Soto está el e ninguén máis: a súa escena empeza e acaba nel, na súa reguetón a cámara lenta e o seu espírito zen. Non se parece a ninguén; se seica, outros tentan imitar o seu imaxinario. A súa fixación coa estética gamer deixa a metáfora a tiro: hai tempo que fai música nunha pantalla que ninguén máis puido desbloquear.