Evento: Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil

Día Internacional do Libro Infantil e Xuvenil - 2 de abril de 2020

Cada ano, unha sección nacional do IBBY, a Asociación Internacional do Libro Infantil e Xuvenil, selecciona un escritor representativo e a un recoñecido ilustrador do seu país para que elaboren un cartel e unha mensaxe dirixida a todos os nenos do mundo, promovendo así a celebración deste día nas bibliotecas, centros escolares, librerías, etc.

Este ano correspóndelle á sección de Eslovenia, que difunde a mensaxe de Peter Svetina (co título de «Fame de palabras»), ilustrado por Damijan Stepančič.

Fame de palabras

Onde eu vivo, os arbustos vólvense verdes a finais de abril ou principios de maio. Ao pouco tempo, énchense de crisálidas de bolboretas, que locen como vetas de algodón ou algodón de azucre. As orugas devoran os arbustos folla tras folla, ata deixalos desposuídos. Cando as bolboretas saen das súas crisálidas, botan a voar, pero os arbustos non quedan arruinados. Ao chegar o verán brotan de novo, e así unha e outra vez.

Esta é a imaxe dun escritor, a imaxe dun poeta. Son carcomidos, esgotados polas súas historias e os seus poemas, as cales, unha vez finalizadas, emprenden o seu propio voo, refuxiándose nos libros e atopando aos seus lectores. Isto non deixa de repetirse.

Que ocorre con estas historias e estes poemas?

Coñezo a un mozo ao que tiveron que operar dos ollos. Tras a operación, pasaron dúas semanas onde só permitíuselle permanecer recostado sobre o seu lado dereito, e despois daquilo, outro mes onde non puido ler nada. Cando volveu coller un libro, mes e medio despois, sentiu coma se estivese a recoller palabras a culleradas, case coméndollas.

E coñezo a unha moza que agora é mestra. Díxome: pobres daqueles nenos aos que os seus pais non lían libros.

As palabras nos poemas e nos contos son alimento. Non alimento para o corpo, nada que poida encher o estómago. Son alimento para o espírito e para a alma.

Cando o home ten fame ou sede, encólleselle o estómago e sécaselle a boca. Busca atopar algo para comer, un anaco de pan, un prato de arroz ou de millo, un peixe ou un plátano. Canto máis famento atópase, máis se lle estreita a mirada; xa non ve outra cousa que aquilo que poida saciarlle.

Con todo, a fame de palabras maniféstase de forma distinta: como unha tristeza, unha apatía, unha arrogancia. As persoas que sofren deste tipo de fame non son conscientes de que as súas almas están tiritando, de que están a pasar xunto a si mesmas sen percibirse. Unha parte do seu propio mundo váiselles das mans sen eles darse conta.

Este tipo de fame é a que sacian os poemas e as historias.

Existe, con todo, esperanza para aqueles que nunca satisfixeron esta fame con palabras?

Si. Aquel mozo le case cada día. A moza que é mestra le contos aos seus alumnos cada venres, cada semana. Se algunha vez esquécese, os nenos non tardan en lembrarllo.

E que ocorre co escritor, co poeta? Coa chegada do verán, volverán a verdecer. E unha vez máis serán engulidos polas súas historias e poemas, que acabarán voando en todas as direccións, igual que as bolboretas. Unha e outra vez.

(Texto orixinal: Peter Svetina. Tradución: Barbara Pregelj)