Evento: Lehendakaris Muertos

Circulando en dirección contraria novamente, máis vivos que nunca, Lendakaris Mortos volven pisar con forza o acelerador polas pistas de Crucificados polo antisistema, o seu novo CD, e fano como neles é habitual: vento en popa a todo punk, bombeando frenéticos ritmos con determinación. Bombardeando frenéticos himnos ou anti himnos de xenuíno e irónico resaibo. Deixando claro que á hora de compoñer cancións como as dezasete que integran este disco, a cousa segue consistindo en crerllo, ter actitude para iso  e aptitude, para escribir letras zahirientes. Ou ferintes directamente; á hora de parir cancións rápidas, certeiras e con graza. Composicións chamadas a transgredir, provocar e transmitir, nesta orde. E as de Lendakaris Mortos, os Dead Kennedys navarros, fano: temas como Simpatía polo de Bildu, Unha de romaneses, Punk de molde. Tele teito ou Propofol ou A fouce e o martini. Máis exemplos Os brindados por Á rúa, Estamos nisto polas drogas, Cómeme a franxa de Gaza, Que tiren a bomba, Síndrome de download, Pendentes de perla, Envexa cociña, Amor, discos e a fartar, Satán (pasao da raia III), Nin si nin non nin todo o contrario, Malgastas auga e Moita presión.

Crucificados polo antisistema, cuarto CD de estudo de Lendakaris Mortos, trae dezasete salivazos sonoros articulados sobre un punk sinxelo e efectivo. Concibido á vella usanza, ao modo do punk de sempre, sen ornamentos nin artificios estraños polo medio: facendo boa a máxima da o punk, punk, dezasete disparos con cerbatana que, sostidos sobre afortunados retrousos e xenerosas doses de faísca coa marca da casa, buscan e atopan sempre a complicidade. Crucificados polo antisistema, disco co que Lendakaris volven a enchufarse tras meter os dedos en enchufes pouco menos-, á vista dos vertixinosos calambrazos entregados: un traballo co que o cuarteto volve demostrar non só capacidade para rirse dun cadro, senón de pinacotecas enteiras. De cuantos museos póñanlles por diante.